Ben şu an 40 yaşındayım ve bu yaşamımın büyük bölümü Yozgat’ta geçti. Çocukluğum gençliğim ve şu an yetişkinliğim. Bu süreçlerin hiçbirinde bu görseli çektiğim an gibi kötü hissetmedim kendimi, bu şehir evet soğuk evet kurak evet yaşamak zor ama her zaman birbirine destek olurdu.
Büyükşehirlerde, haberlerde, gazetelerde ve sosyal medyada buna benzer onlarca görsel gördüm haber okudum izledim ama bunun Yozgat’ta yaşanacağını hiç düşünmezdim. Çünkü her zaman komşusuna arkadaşına destek olan bir topluma sahipti ya da ben öyle düşünüyordum. Ta ki bu manzarayı görene kadar.
O teyzenin orada ne kadar süre kaldığını bilmiyorum ve an oradaki insanlar bir şeyler yapmaya yardım etmeye çalıştık o an ellerinden geleni ama bu manzaranın daha vahim kısmı bu olayın tamda Valilik binasının önünde yaşanması yani Yozgat’ın bütün kurumlarının Yozgat’ı yönetimi ve hatta Sosyal ve Aile Müdürlüğü yani yardıma muhtaç insanlara yardım etme görevi olan kurumumuzun tam önünde.
Evet şu an ülkemiz ekonomik olarak sıkıntılı süreçler yaşıyor ancak bundan daha büyük sorun geleceğimiz için en büyük tehlike olan sosyal çürüme yaşanmakta ve bu sadece insanlarda değil kurumlarımıza nüfuz etmiş durumda, geleceğimiz olan çocuklarımıza insanlık duygusu hariç her şeyi bırakmaya çalışıyoruz para mal mülk tamamen maddi yaklaşımlar umarım insanlık duygusunu da kendileri bulurlar ve bizim hatalarımızı düzeltirler.
