Bazen öyle bir yerde buluyoruz ki kendimizi, sanıyoruz ki yolun tam ortasındayız…
Oysa belki de çoktan kaybolduk.
Fark etmeden, adım adım.
Kaybolduğumuz yer, en çok kendimiziz belki de.
Dönüp bakıyoruz ardımıza, ama göremiyoruz.
O eski “ben” dediğimiz hâlimiz, sanki hiç var olmamış gibi uzak.
Zaman hızla geçiyor. Koşa koşa yürüdüğümüz yolların dönüşü yok artık.
Mecalimiz kalmamış geriye dönmeye.
Sadece yorgun bir kabulleniş var elimizde.
Belki de en başından beri hiç var olmadık kendimizde…
Tıpkı içinde olduğumuzu sandığımız ama bir türlü ait hissedemediğimiz bu dünya gibi.
Ve insanlar…
Değer verdiğimizi düşündüklerimiz, varlığımızı hissettiğini sandıklarımız…
Gerçekte ise yokluğumuzun bile fark edilmediği hayatlar.
Sadece kendimizi kandırdığımız ilişkiler.
Şimdi soruyorum, kendime ve sana:
Neredesin?
Bir dön…
Bir bak…
Kimde, ne kadarsın?
Neredeyiz, gerçekten neredeyiz?
Bir adım daha atarken geçmişten, ne kadar uzağız kendimize?
Her koşuş bir kaçıştı belki…
Kaçtıkça silindi izlerimiz.
Dönüp bakmaya yeltensek de, göremiyoruz artık o eski halimizi.
Yorgunuz…
Yollar bitmedi ama biz tükendik.
Belki de hiçbir zaman “ben” olamadık.
Sadece var olduğumuzu sandık.
İçine sığamadığımız dünyada, hep bir dışarısı kaldık.
Hep biraz eksik, hep biraz fazlaydık yanlış yerlerde.
Ve insanlar…
Birilerine ne çok anlam yüklüyoruz.
Sanıyoruz ki bizim gibi hissediyorlar.
Ama bazen en çok değer verdiklerimiz, yok saydıklarımız kadar uzaktır bize.
Bizi gördüklerini sandık.
Sözlerin, bakışların ardında bir “biz” aradık.
Ama aslında ne biz vardık onlarda, ne de onlar bizim bildiğimiz gibiydi.
Değer verildiğini zannettik, oysa sadece oradaydık.
Şimdi…
Sana soruyorum:
Neredesin?
Bir dur.
Bir bak arkana.
Kimsin?
Kimde ne kadarsın?
Gerçekten var mısın, yoksa sadece bir hayalin peşinden mi sürükleniyorsun?
Şimdi tekrar soruyorum:
Neredesin?
Bir düşün.
Kimde, ne kadarsın?
Ve en çok da…
Kendinde ne kadar varsın?
