Bazen durmak istiyor insan. Kalabalığın ortasında, telaşın tam ortasında… Zamanı durdurmak, nefeslenmek, sadece var olduğunu hissedebilmek istiyor. Ama zaman, kimseyi beklemiyor. Anda kalabilmek diyor...

Bazen öyle bir yerde buluyoruz ki kendimizi, sanıyoruz ki yolun tam ortasındayız… Oysa belki de çoktan kaybolduk. Fark etmeden, adım adım. Kaybolduğumuz yer, en çok kendimiziz belki de. Dönüp bakıyoru...

Bildiğiniz üzere Yozgat’ta maalesef çocuklarımızın ve gençlerimizin futbol oynayabileceği tek bir alan var oda şehir stadyumunun yanında olan futbol sahası. Şehir stadyumunun hala tamamlamaması ve yen...

Anne nefesi… Anne çorbası… Anne yüreği… Anne sabrı… Anne özlemi… Anne hasreti… Anne bakışı… Anne gülüşü… Anne dokunuşu… Anne şarkısı… Anne n...

Dur. Bir dakika gerçekten dur. Telefonun ekranına değil, arabanın dikiz aynasına değil. Kalabalığa değil, içine bak. Hadi şimdi çiz gördüklerini. Ve sonra çevreni… Sana kahve yapan baristanın göz altı...