Zaman geçiyor..
Yıllar birer birer takvimlerden eksiliyor.
Bir bakıyoruz çocukluğumuzun yazları gibi sıcak değil artık insanlar.
Ne de annemizin soba başı sohbetleri kadar içimizi ısıtıyor dostluklar.
Tıpkı mevsimler gibi insanlar da değişti; belki fark etmeden, belki de isteyerek…
Bir zamanlar göz göze bakmak bile yeterdi içimizi anlatmaya.
Şimdi gözlerimiz bile birbirine yabancı.
Selamlar kısa..
Sohbetler yüzeysel..
Dostluklar mevsimlik.
Eskiden insanlar dört mevsim gibiydi; kışı vardı sabrı öğreten.
Baharı vardı umudu taşıyan.
Yazı vardı içini ısıtan.
Sonbaharı vardı hüznüyle yoğuran…
Şimdiyse çoğu, sadece kendi mevsimini yaşıyor; başkasının haline üşümüyor, sıcağında terlemiyor.
Mahalle aralarındaki çocuk kahkahaları yerini sessiz ekranlara bıraktı.
Bayram sabahlarında evden eve koşan küçük ayaklar yok artık.
El öpmek neredeyse tarih oldu.
Misafirlikler yerini “ne zaman müsait olursan gel” diye ertelenmiş samimiyetlere bıraktı…
Peki biz mi değiştik, dünya mı?
Belki ikisi de.
Belki hızla akan zamanın içinde, bir yerlere yetişme telaşı bizi kendimizden uzaklaştırdı. Belki de insanlar daha çok düşünmeye, daha az hissetmeye başladı.
Ama yine de umut var…
Çünkü mevsimler nasıl dönüp dolaşıp tekrar başlıyorsa, insan da döner bir gün kalbine.
Bir tebessüm, bir selam, bir yardım eli…
Bunlar hâlâ mevsimleri değiştirebilir.
Yeter ki bahar niyetine bir sevgi tohumu ekilsin kalplere.
Unutmayalım, insan insana mevsimdir…
Ve biz ne zaman bir yüreğe dokunsak, oraya bahar gelir.
Umutla kalın!..
