Bir garip huyu var insanın… Yaz sıcağında gölgesine oturduğu ağacı, kış geldiğinde odun yapmayı düşünür. İşine yaradığın sürece değer biçilmezsin, ama iş bitince hatırlayanın bile olmaz. Bu yüzden diyorum ki; insan bazılarını hayatta sadece “menüde” tutmalı, masada değil. Çünkü bazıları sadece açken hatırlar seni, doyunca kalkıp gider. Herkes seviyor seni… Ama ihtiyaç duyduğu kadar. Dertleşmek istiyor, yalnız kaldığında. Dostum diyebiliyor, işine yaradığında. Ve öyle güzel takdir ediyorlar ki seni, istediğini yapana kadar. İşin garibi, sen de bunu anlamazsın o an. Çünkü övgü, kulağa şeker gibi gelir. Düşünsene, adam seni övüyor, sen de “demek ki iyiyim” diyorsun. Oysa o sırada senin gölgende güneşten korunuyor. Kafanı kaldırıp bakmıyorsun ki, yanında durmasının sebebi sen misin, senin sağladığın gölge mi?
Hayat, kullan at ilişkileriyle dolu. Ve ne tuhaf ki, çoğu insan bunu marifet sanıyor. “Ben kimseye muhtaç olmam” diyen tipler, en acayip ihtiyacın sahibi. Ama onlar asla itiraf etmez. Onlar seni unuttuğunda değil, işine yaramadığında kaybeder. Aradaki fark kocaman. Bir de şu var… Bazıları var, seni sadece sen ona ‘hayır’ dediğin gün tanır. O zamana kadar hep iyisin, hep akıllı, hep vicdanlı. Bir gün “yok” dediğinde ise, en kötü sensin. Hadi buyur buradan yak. Bir insan seni, sana ‘evet’ dediğin gün değil, ‘hayır’ dediğin gün sevebiliyorsa değerlidir. Gerisi fanidir.
Ben çok gördüm… İstediğini alınca teşekkür etmeyi bile unutanları. İşine gelince adam oluyorsun, işine gelmeyince suçlu. Dostum, bir insan seni yalnız çıkarı için seviyorsa, bil ki senin yerine koyduğu başka biri daha vardır. Ve hatta yedekleriyle beraber. Bu yüzden kimseyi kendine alıştırtma. Gölge olacaksan, değer bilene ol. Ve bazen de kuraklık yap. Bak bakalım kim kalıyor, kim gidiyor. Çünkü sıcak havada yaprağını döken ağaç, kışın odun olur. Ama kökünü bilene, mevsim fark etmez.
Hayatın en net özeti: “Bazıları seni, sana rağmen sever. Bazıları ise, kendine rağmen sever gibi yapar.”
Bazen diyorum ki, keşke insanların alnında küçük bir gösterge olsa. “Ben çıkarcıyım”, “Ben menfaatçiyim”, “Ben seni sadece işler yolunda giderken severim” diye yazsa. Biz de boşa enerjimizi, zamanımızı, dostluğumuzu harcamadan, ona göre konum alsak. Ama işin güzel tarafı da burada… Hayat, sana kimsenin gerçek yüzünü ilk günden göstermez. Çünkü sınav öyle olmaz. Önce iyilik yaparsın, omuz verirsin, derdini dinlersin… Sonra bir bakarsın, o insan senin iyiliğini, senin zayıflığın sanmış. İşte orada başlar gerçek yüzler.
Çünkü unutma… Bazısı senin derdini dinlerken merhametten değil, dedikodu malzemesi topluyor. Bazısı halini hatırını sorarken insanlıktan değil, acaba işime yarar mı diye tartıyor. Ve işte bu yüzden bazen, insanlar gider diye üzülmemek lazım. Hatta bazı vedalar gizli lütuftur. Çünkü hayat sana diyor ki: “Onu da eledim, sıradaki gelsin.”
Ben diyorum ki, artık kimseyi oldurmaya, oldurmuyorsa da zorla yanında tutmaya çalışma. Bazı insanlar vardır; eksikliği tamamlar, bazıları ise fazlalığı azaltır. Hangisi olduğunu anlamak için bir gün sadece ‘hayır’ de. Bir isteğine hayır, bir davetine hayır, bir iyiliğine hayır. Bak bakalım o hâlâ seninle mi? Çünkü dostum, seni gerçekten seven biri, sen onun işine yaramadığında da yanında kalandır.
Hayat dediğin göz açıp kapayana kadar geçiyor. Sen en iyi bilirsin; sahte gülüşlerin ardına gizlenmiş hesapları, mecburiyetten atılan ilgileri, menfaat kokan dostlukları ve sevgi sandığın beklenti dolu ilgileri… Herkes işine geldiği kadar yanındadır, işine geldiği kadar sever seni. Gölgende serinleyen çok olur, yaprağını rüzgâr savururken sana sarılan da… Ama mesele ne biliyor musun? Asıl mesele, kuruduğunda bile kökünü bilenlerde. Göğe çıktığında seni alkışlayanlara değil, toprağa düştüğünde yanında diz çökecek cesareti olanlara bak. Çünkü herkes zirvede alkışlar, ama düşerken el tutan nadirdir. İşte kıymet orada başlar.
