Biliyor musun, bazen biri sana “Nasılsın?” diye sorar.
Bunu öylesine de sorabilir, gerçekten merakla da…
İşte tam o an, vereceğin cevap sandığından çok daha fazlasını anlatır.
O yüzden bazen en iyisi, sadece “Gördüğün gibi” demektir.
Çünkü her şeyi anlatamaz insan.
Ne yaşadığını, nasıl hissettiğini, nerenden kırıldığını uzun uzun tarif etmeye gerek yok bazen.
Gerçekten görmek isteyen, zaten bakınca anlar.
Gözler anlatır, omuzlar fısıldar, sesin dalgası içinde gizler kendini.
Anlamak istemeyense, isterse sabaha kadar dinlesin, yine de hiçbir şey kavrayamaz.
İnsan ilişkileri tuhaf.
Çoğu zaman sorduğumuz şeyin cevabını bile dinlemiyoruz.
“Nasılsın?” diyoruz, ama cevabını geçiştiriyoruz, başka şeylere dalıyoruz.
Bir çeşit görev gibi… Bir söz verip gerisini getirmemek gibi…
İşte tam burada, “Gördüğün gibi” demek çok kıymetli bir duruş aslında.
Karşıya bir fırsat veriyorsun:
“Gerçekten görmek istiyor musun? Yoksa sadece konuşuyor musun?” diye.
Şunu içtenlikle söyleyeyim:
Sana gerçekten bakan, içindeki sessiz fırtınaları da, güneşli sabahları da görür.
Sana sadece bakan gözler ise, kendi boşluğundan başka bir şey bulamaz sende.
O yüzden bazen durup düşünmek lazım:
Kim seni gerçekten görüyor?
Kim gözlerinin içine, kalbinin derinliklerine bakabiliyor?
Hayat böyle işte.
Bazı insanlar kelimelerden duvar örer aranıza, bazıları sessizce köprüler kurar.
Kimseyi zorla anlayışa çekemezsin.
Ama kimin dost, kimin misafir, kimin sadece yolcu olduğunu zamanla anlarsın.
Unutma, bir bakış bazen bin söze bedeldir.
Gerçekten gören biriyle göz göze geldiğinde, o anı açıklamaya çalışmazsın.
Ve gerçekten göremeyen birine, bütün hikâyeni anlatsan da nafiledir.
O yüzden sana “Nasılsın?” diye soranlara, usulca “Gördüğün gibi” de.
Ve sonra bekle…
Kim gözlerinle sohbet ediyor, kim kulaklarını bile kapatmış, göreceksin.
Hayat, fark edeni bulmakla, anlamayanı yavaşça geride bırakmakla güzelleşir.
Sessizce, içten ve zarifçe…
Çünkü bazen en doğru cevap, hiç söylenmeyen ama içten içe anlaşılandır.
Nasılsın hocam